WYCHOWANIE TO DZIEŁO MIŁOŚCI

System wychowawczy Marceliny DAROWSKIEJ – główne idee

  1. Idea nauczania wychowującego, mającego na uwadze nie tylko kształcenie umysłowe, ale też kształcenie serca, ducha i postaw moralnych.
  2. Atmosfera wychowania oparta na:
    • ZAUFANIU obustronnym;
    • ŁAGODNOŚCI I DOBROCI, ale dobroci stanowczej i konsekwentnej, bo „jeśli będzie stanowczość bez miłości, to się zbuntują, jeśli będzie miłość bez stanowczości, to się zaśmieją”;
    • CIERPLIWOŚCI, która nie jest tolerowaniem złego, ale świadomością, że dziecko potrzebuje czasu, by wykorzenić w sobie zło.
  3. Wartości, do których należy wychowywać:
    • PRAWDA – „o zakorzenienie prawdy w duszach dzieci największe będziemy mieć staranie”. Należy pomóc dzieciom widzieć swoje uczucia i czyny takimi, jakie są w rzeczywistości;
    • BEZINTERESOWNOŚĆ, „bo ona rozpaczliwie zanika na świecie”;
    • WDZIĘCZNOŚĆ, „bez której nie ma ani miłości, ani sprawiedliwości, tylko chłód i pycha”;
    • WIERNOŚĆ OBOWIĄZKOM, „które są poręczami na drodze życia – niewierność obowiązkom jest niewiernością Bogu”;
    • PATRIOTYZM, ponieważ Bóg nas stworzył Polakami i nie sposób kochać ojczyzny niebieskiej, nie kochając ziemskiej;
    • KSZTAŁCENIE WOLI, bo „tym jest człowiek, czym jest wola jego” dlatego trzeba wzmacniać wolę przez poszanowanie obowiązku, prawa, władzy.
  4. Budzenie życia umysłowego:
    • Nauczyć samodzielnego myślenia, by dzieci nie dały się uwieść fałszywym zasadom świata; doprowadzać do wysnuwania własnych wniosków, kojarzenia momentów analogicznych, wyszukiwania kontrastów;
    • Odejść od encyklopedyzmu, bo nadmiar wiedzy encyklopedycznej blokuje myślenie twórcze; należy kłaść nacisk na to, co istotne, pomijając szczegóły;
    • Powinno się kłaść nacisk na wychowanie praktyczne umiejętności przydatnych w życiu;
    • Proces nauczania tak zorganizować, aby przekazywane były dzieciom prawdy chrześcijańskie, ponieważ „Bóg jest Panem wiadomości”.
  5. Przedmioty:
    • Religia daje podstawę życiu;
    • Język polski „jest zwierciadłem ducha narodu” dlatego trzeba go poznać w całym bogactwie i pięknie;
    • Języki obce należy poznawać gruntownie ponieważ są kluczem do wiedzy, a ich znajomość ułatwia znacznie prace umysłowe;
    • Historia – pokazywać źródła i następstwa wydarzeń, zapoznawać z prawami, obyczajami i bohaterami narodu.
    • Geografia – wyuczyć podróżowania po wszystkich częściach świata, wtedy poznawanie świata nie męczy, ale jest przygodą;
    • Nauki przyrodnicze – dawać zrozumienie tajemnic i zjawisk przyrody, tak aby odkrywać w nich mądrość Tego, który je stworzył;
    • Arytmetyka – daje narzędzie pomagające umysłowi dziecka logicznie patrzeć na świat i podejmować stawiane przez niego zadania;
    • Estetyka i sztuki piękne – to odbicie literatury, a także ducha człowieka jego myśli i wyobrażeń, nie należy jednak zmuszać do nich tych, którzy nie mają uzdolnień plastycznych, muzycznych czy tanecznych;
    • Kaligrafia i deklamacja – piękne pisanie i piękne czytanie poezji i prozy to skrzydła jakie możemy dać dziecku i jakby przedłużenie sztuk pięknych;
    • Pedagogika – uczy wychowywać następne pokolenia, pokazuje działanie i jego konsekwencje oraz powinna w Bogu się zaczynać i w Bogu kończyć;
    • Roboty ręczne i gospodarstwo – czyli co każdy mały mężczyzna znać powinien o technice i narzędziach lub młoda kobieta o ogrodzie, gotowaniu i sprawach ogniska domowego.

System ten można zdefiniować jako antropologiczną, personalistyczną pedagogikę prawdy, zaufania i współpracy

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*